Historia

ZARYS  HISTORII  SZKOŁY  TECHNICZNEJ 1919 r. – 1966 r.

Odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 r. stawiało wobec wszystkich gałęzi gospodarki narodowej, w tym również przed szkolnictwem, poważne zadania. Konieczne okazało się powiększenie wykwalifikowanej średniej kadry technicznej.

Potrzeba wykształcenia specjalistów stała się przyczyną założenia i zorganizowania w październiku 1919 r. pierwszej w województwie Prywatnej Średniej Szkoły Technicznej. Placówka została utworzona z inicjatywy pracowników technicznych Polskich Kolei Państwowych. Po dwóch miesiącach istnienia, na mocy porozumienia zawartego między Ministerstwem Kolei i Ministerstwem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, szkoła została upaństwowiona i otrzymała nazwę: Państwowa Średnia Szkoła Techniczna Kolejowa. Pierwszym dyrektorem szkoły został jej współzałożyciel mgr inż. Tadeusz Krzyżanowski. Program kształcenia obejmował trzy lata nauczania teoretycznego i rok nauczania praktycznego w warsztatach kolejowych. Po czterech latach zdawano egzamin, uprawniający do wykonywania zawodu technika kolejowego.

Początkowo siedzibą szkoły była sala wykładowa, udostępniona przez Szkołę Powszechną w Skarżysku – Kamiennej. W drugim roku nauki przydzielono placówce kolejne pomieszczenie. Trzeci rok szkolny (1921/1922), ze zreformowanym programem nauczania na dwóch wydziałach: mechanicznym i budowlanym, rozpoczęto w Radomiu. Początkowo siedziba szkoły mieściła się w budynku Miejskiej Szkoły Rzemiosł im. Jana Kilińskiego przy ul. Wysokiej (obecnie ul. 25 Czerwca 64). Przez okres pierwszych dwóch miesięcy obowiązki dyrektora szkoły pełnił pracownik PKP mgr inż. Saganowski (imię nieznane). Od listopada 1921 r. stanowisko dyrektora objął mgr inż. Stanisław Drewski. W czerwcu 1922 r. szkołę ukończyło pierwszych dwunastu absolwentów.

Rok szkolny 1923/24 rozpoczęto w budynku po Szkole Powszechnej przy ul. Skaryszewskiej (obecnie ul. Słowackiego 8). Wydział mechaniczny przekształcono na wydział mechaniczno – elektryczny, a wydział budowlany na wydział budowlano – drogowy. Dyrektorem Szkoły Technicznej został mgr inż. Witalis Leon Mroczkowski.

W 1925 r. dyrektor Witalis Leon Mroczkowski podjął starania o budowę nowej siedziby szkoły. W marcu 1929 r. Fabryka Broni przekazała Towarzystwu tereny pod budowę szkoły przy ul. Kościuszki.

W październiku 1930 r. odbyło się uroczyste poświęcenie i uruchomienie warsztatów Szkoły Technicznej, a dwa lata później oddano do użytku budynek dydaktyczny. Aktu poświęcenia szkoły dokonał prefekt ks. dr Henryk Kaszewski.

W nowym budynku znalazły siedzibę: Radomskie Towarzystwo Kursów Technicznych – zajęcia wieczorowe i Państwowa Średnia Szkoła Techniczna – zajęcia przedpołudniowe.

W 1938 r. zmieniona została nazwa szkoły na: Państwowe Szkoły Przemysłowe, ale w powszechnym użyciu posługiwano się starą nazwą – Szkoła Techniczna. We wrześniu 1938 r. odszedł na emeryturę długoletni dyrektor i świetny organizator – mgr inż. Witalis Leon Mroczkowski. Jego następcą został mgr inż. Bolesław Egiejman aż do swojej śmierci w 1950r.

W 1939 r. przygotowywano się do obchodów 20–lecia szkoły, ale 1 września 1939 r. nie rozpoczęto nowego roku szkolnego, ponieważ wybuchła II wojna światowa. Większość nauczycieli została zmobilizowana, a część sal lekcyjnych zamieniono na szpital polowy dla polskich żołnierzy. 8 września 1939 r. Niemcy wkroczyli do Radomia, a 14 września 1939 r., po krótkiej, dwugodzinnej ewakuacji, szkołę zajęło niemieckie wojsko. Budynek dostosowano do nowej funkcji – szpitala. Cały plac dookoła szkoły zamieniono na teren schronów przeciwlotniczych i bunkrów, a sala gimnastyczna stała się salą operacyjną.

Niemcy zdawali sobie sprawę z potrzeby posiadania wykwalifikowanej kadry technicznej, dlatego nie planowali zupełnej likwidacji szkoły, lecz przeniesienie jej do dawnych budynków warsztatów, w których produkowano młockarnie, sieczkarnie, sprzęt budowlany. W 1940 r. okupant wydał zgodę na rozpoczęcie zajęć, ale tylko na poziomie szkoły zawodowej. Była to jedyna na terenie dystryktu radomskiego średnia szkoła męska – „Staatliche Gewerbeschule in Radom” o trzyletnim profilu mechanicznym, budowlanym i drogowym.

Szkoła broniła przed obowiązkiem przymusowej pracy, który obejmował wszystkich Polaków od 16 roku życia, chroniła też przed wywózką do pracy w Niemczech. Uczniowie otrzymywali karty żywnościowe, takie jak pracownicy. Kierownictwo szkoły starało się przyjąć jak najwięcej młodzieży, aby w ten sposób dać im szansę na przeżycie wojny. Nauka w szkole trwała w godzinach od 8.00 do 20.00.

Praca w szkole nie uchroniła jednak wielu nauczycieli i uczniów przed hitlerowskimi represjami. Lista ofiar wojny i okupacji, nauczycieli, absolwentów i uczniów Państwowej Średniej Szkoły Technicznej Kolejowej, Państwowych Szkół Przemysłowych i Radomskiego Towarzystwa Kursów Technicznych, którą udało się dotychczas ustalić obejmuje 94 nazwiska.

17 stycznia 1945 r. Niemcy opuścili Radom. Przystąpiono do przywracania przedwojennego kształtu szkolnictwa zawodowego. W marcu 1945 r. odzyskano budynek przy ul. Kościuszki, który wymagał gruntownego remontu. Szkołę odbudowano wspólnymi siłami uczniów, nauczycieli i rodziców. Dzięki ich ogromnemu entuzjazmowi i zaangażowaniu 1 września 1945 r. odbyło się uroczyste rozpoczęcie nowego roku szkolnego.

31 grudnia 1950 r. Państwowe Szkoły Przemysłowe zostały „rozebrane” przez trzy resortowe ministerstwa. Wydział budowlany stał się Technikum Budowlanym, wydział drogowy – Technikum Drogowym, a wydział mechaniczny – Technikum Mechanicznym. Dyrektorem Technikum Mechanicznego został inż. Franciszek Kozłowski.

W 1952 r. uruchomiono wydział elektryczny, a Technikum Mechaniczne przeobraziło się w Technikum Mechaniczno – Elektryczne.

W latach 50–tych i 60– tych dyrektorami szkoły byli kolejno: inż. Franciszek Kozłowski, mgr inż. Ludwik Wandycz, a od 1964 r. mgr Barbara Peryga.

Rok 1966 poważnie zmienił funkcjonowanie szkoły. Zainteresowanie branżą energetyczną spowodowało potrzebę utworzenia odrębnej placówki, koncentrującej się na kształceniu kadry elektrycznej. 27 sierpnia 1966 r. oddano do użytku w Radomiu przy ul. Dzierżyńskiego (obecnie ul. Limanowskiego) Technikum Energetyczne Ministerstwa Górnictwa i Energetyki.

ZARYS  HISTORII  ZESPOŁU  SZKÓŁ  MECHANICZNYCH 1966 r.– 2002 r.

W związku z podziałem Technikum Mechaniczno – Elektrycznego na dwie odrębne placówki, nastąpiło przebranżowienie Technikum Mechanicznego. Skoncentrowano się na kształceniu kadry mechanicznej. Dyrektorem Technikum Mechanicznego do 1967 r. była mgr Barbara Peryga, a od nowego roku szkolnego 1967/1968 dr inż. Tadeusz Ornatowski. W 1969 r. odbył się uroczysty Jubileusz i Zjazd Absolwentów okazji 50-lecia Szkół Technicznych. Szkole nadano wtedy imię Tadeusza Kościuszki.

W roku szkolnym 1977/78 zmieniono nazwę szkoły na: Zespół Szkół Mechanicznych im. Tadeusza Kościuszki.

W 1985 r., po 18 latach pracy na stanowisku dyrektora, odszedł na emeryturę dr inż. Tadeusz Ornatowski. Nowym dyrektorem Zespołu Szkół Mechanicznych od 1 września 1985 został mgr Zdzisław Gawroński.

W 1992 r. po odejściu na emeryturę mgr. Zdzisława Gawrońskiego, w latach 1992 – 1996 funkcję dyrektora pełnił mgr inż. Franciszek Glinka.

W 1996 r. dyrektorem Zespołu Szkół Mechanicznych została mgr Jolanta Pleśniewicz.

W nowe tysiąclecie szkołę wprowadziła mgr inż. Małgorzata Michalczyk, która funkcję dyrektora Zespołu Szkół Mechanicznych pełniła w latach 2001 – 2002.

W 2002 r. decyzją Rady Miasta Radomia Zespół Szkół Mechanicznych połączono z Zespołem Szkół Energetycznych. Dyrektorem placówki o nazwie: Zespół Szkół Technicznych został mgr inż. Stanisław Nitek. Siedzibą szkoły stał się budynek przy ul. Limanowskiego 26/30, ale przez pierwsze dwa lata nauka odbywała się również w budynku przy ul. Kościuszki 7.

ZARYS  HISTORII  ZESPOŁU  SZKÓŁ  ENERGETYCZNYCH 1966 r. – 2002 r

Historia Zespołu Szkół Energetycznych rozpoczęła się wraz z dynamicznym rozwojem przemysłu energetycznego w Polsce w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. W Radomiu  postanowiono utworzyć Technikum Energetyczne, które stanowiłoby centrum kształcenia kadry ze średnim wykształceniem energetycznym.

Wmurowanie aktu erekcyjnego nastąpiło 27 sierpnia 1964 r.

Na rok przed planowanym terminem oddania budynku szkoły, powołano dyrektora, którym został mgr inż. Zygmunt Adydan. Dyrektor rozpoczął urzędowanie w budynku ZEOW i zajął się kompletowaniem kadry nauczycielskiej do przyszłej szkoły.

27 sierpnia 1966 r. oddano do użytku w Radomiu przy ul. Dzierżyńskiego (obecnie ul. Limanowskiego) Technikum Energetyczne Ministerstwa Górnictwa i Energetyki. Wraz z kompleksem budynków szkoły powstały warsztaty, które stanowiły integralną część placówki.

W 1969 r. mgr inż. Zygmunt Adydan odszedł na stanowisko zastępcy Kuratora Okręgu Szkolnego w Kielcach, a dyrektorem Technikum Energetycznego został mgr Marian Cieślakowski, który pełnił tę funkcję do swojej śmierci w 1989r.

Kolejnym dyrektorem Zespołu Szkół Energetycznych został mgr Julian Niedzielski. Po śmierci dyrektora mgr. Juliana Niedzielskiego w 1994 r. kierownictwo szkoły objął inż. Henryk Bernat.

W 1997 r. dyrektorem Zespołu Szkół Energetycznych został mgr inż. Stanisław Nitek.

W 2002 r. decyzją Rady Miasta Radomia Zespół Szkół Mechanicznych połączono z Zespołem Szkół Energetycznych. Dyrektorem placówki o nazwie: Zespół Szkół Technicznych został mgr inż. Stanisław Nitek. Siedzibą szkoły stał się budynek przy ul. Limanowskiego 26/30, ale przez pierwsze dwa lata nauka odbywała się również w budynku przy ul. Kościuszki 7.

ZARYS  HISTORII  ZESPOŁU  SZKÓŁ  TECHNICZNYCH 2002 r. – 2019 r.

Po 36 latach odrębnego funkcjonowania Zespół Szkół Energetycznych i Zespół Szkół Mechanicznych ponownie połączyły się w jedną placówkę. Nie przywrócono jednak dawnej nazwy: Technikum Mechaniczno-Energetyczne, ale nadano nową: Zespół Szkół Technicznych.

Siedzibą szkoły został budynek przy ul. Limanowskiego 26/30, ale przez pierwsze dwa lata zajęcia odbywały się także w obiekcie przy ul. Kościuszki 7, w którym utworzono Centrum Kształcenia Ustawicznego. Dyrektorem Zespołu Szkół Technicznych został mgr inż. Stanisław Nitek, a jego zastępcami: mgr. inż. Bernadeta Kudas (do 2004 r.), mgr Jerzy Bieniek, mgr Józef Błaszczykiewicz.

Od 1 września 2004 r. nastąpiło całkowite przeniesienie młodzieży, nauczycieli i bazy techno-dydaktycznej do budynku przy ul. Limanowskiego. Konsekwencją, która dotknęła nauczycieli i pracowników administracyjnych po połączeniu obu szkół, była likwidacja wielu miejsc pracy. Był to trudny okres nie tylko dla pracowników szkoły, ale także dla młodzieży i ich rodziców. Dyrekcja szkoły włożyła wiele wysiłku, by stworzyć atmosferę wzajemnej życzliwości. Trudne chwile zostały szybko przezwyciężone dzięki zaangażowaniu całej społeczności szkolnej.

W 2004 r. odszedł na emeryturę zastępca dyrektora mgr Józef Błaszczykiewicz, a jego miejsce zajął były absolwent Zespołu Szkół Energetycznych mgr inż. Artur Rudnicki.

W związku z reformą szkolnictwa zawodowego zmniejszyła się rola warsztatów szkolnych, które częściowo przekształciły się w laboratoria i pracownie zajęć praktycznych. W pozostałej części starej bazy warsztatowej odbywa się praktyczna nauka zawodu z zakresu kształcenia w zawodzie elektryk i technik elektryk. Funkcję warsztatów szkolnych w dużej części przejęło Centrum Kształcenia Praktycznego przy ul. Kościuszki 5, gdzie odbywają się zajęcia praktyczne dla uczniów klas o specjalności mechanicznej. Część zlikwidowanego zaplecza warsztatowego została zamieniona na specjalistyczne pracownie bądź sale lekcyjne.

Ważnym przedsięwzięciem było w 2006 r. nadanie szkole imienia Tadeusza Kościuszki. Dla uczczenia tego wydarzenia 4.04.2006 r. wmurowano tablicę upamiętniającą tę okoliczność. Od tej pory szkoła funkcjonuje pod nazwą: Zespół Szkół Technicznych im. Tadeusza Kościuszki.

31.08.2007 r. odszedł na emeryturę mgr inż. Stanisław Nitek, a na jego miejsce powołano mgr inż. Jana Kowalczyka. Zastępcami dyrektora zostali mgr inż. Bernadeta Kudas i mgr Paweł Wolski.

Od roku szkolnego 2008/2009 do chwili obecnej funkcję dyrektora szkoły pełni mgr inż. Bernadeta Kudas, która na swoich zastępców powołała p. mgr Joannę Krakowiak i p. mgr inż. Artura Rudnickiego, od roku 2014 p. mgr Jolantę Płatos, a od 2019r. p. mgr Monikę Mazur. W Zespole Szkół Technicznych kształci się obecnie 1436 uczniów w 51 oddziałach. Kadra nauczycielska liczy 140 osób.

Od roku szkolnego 2016/2017 na poziomie szkoły zasadniczej a obecnie Branżowej Szkoły I st. wprowadzono tzw. kształcenie dualne na kierunku operator obrabiarek skrawających. Kształcenie to jest nowatorskim rozwiązaniem polegającym na tym, że część teoretyczna przeprowadzana jest w szkole a praktyczna u pracodawcy.